Poreklo i obrazovanje
Sergej Solovjev rođen je 1901. godine u Rusiji, u oblasti Kursk. Godine 1920, kao i mnogi njegovi sunarodnici, pronalazi utočište u Srbiji, gde dobija državljanstvo u Kraljevini Jugoslaviji. Ovde započinje radeći kao radnik i fizički radnik, a zatim ulazi u vojsku, gde postaje oficir konjice. Paralelno razvija svoju umetničku vokaciju, uspevajući da diplomira na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu.
Umetnička karijera i prvi uspesi
Posebno talentovan umetnik, postaje deo ekskluzivnog Beogradskog kulturnog kruga, brzo postajući jedan od najtraženijih profesionalaca u oblasti slikarstva i izdavaštva. Njegov prvi strip, „Legija prokletih” („Legija prokletih”), objavljen je u maju 1937. godine u broju 99 časopisa Mike Mis. Već na početku pokazuje izuzetnu zrelost: gradi dinamične scene i koristi stil koji je već jasno definisan i prepoznatljiv.
Kako vreme prolazi, njegov crtež ostaje kompaktan i efektan, dok se table sve više obogaćuju detaljima, približavajući se pravim slikarskim delima. Nezadovoljan samo ilustracijom za mlade, postiže značajna priznanja i u svetu slikarstva.
Strip produkcija (1937–1941)
Između 1937. i 1941. realizuje trideset jednu strip priču, stičući poverenje čitalaca i nadmašujući po popularnosti i poznatog Nikolu Navojeva. Često radi po scenarijima pisca Branka Vidića, ali je u mnogim slučajevima i autor tekstova.
Tokom oko pet godina objavljuje u časopisu Mike Mis, stvarajući dela kao što su „Tri mušketara” (po Aleksandru Dimi), „San letnje noći” (po Vilijamu Šekspiru), „Kozaci”, „Robin Hud” i „Bufalo Bili”. Ova poslednja saga prevedena je u Argentini 1941. godine pod naslovom „Osvajač Zapada”. Slede adaptacije klasika kao što je „Ajvanho” (po Valteru Skotu) i brojne druge priče, među kojima „Carev štitonoša”.
Godine 1940. objavljuje u Mikijevom carstvu više dela po scenariju Vidića, među kojima „Napoleon”, „Istok nepobedivi” i „Mlada Sibirka”, kao i „Put ka slavi”, po sopstvenim tekstovima. Godine 1941. realizuje za Politikin zabavnik „Ostrvo s blagom” (po Robertu Luisu Stivensonu), koje ostaje nedovršeno zbog nacističke invazije na Srbiju i završava se tek 1951. u časopisu Omladina.
Stil i kritičko priznanje
Prema istraživačima Slavku Draginčiću i Zdravku Zupanu, Solovjev je posedovao mnogo širu umetničku kulturu od drugih autora svog vremena. Bio je bliži evropskom klasičnom slikarstvu nego savremenim strip autorima.
Njegova dela odlikuju se snažnom lirskom komponentom, izraženom vizuelnom osetljivošću i pažljivim korišćenjem kompozicije i narativnog ritma. Posebno je značajan način na koji prikazuje pokret i akciju, prenoseći dinamiku i napetost kroz konstrukciju scena. Njegove table održavaju ravnotežu između umetničkog izraza i naracije, čak i kada vizuelni utisak preovladava.
Italijanski period i rad tokom rata
Sa invazijom Srbije, Solovjev se seli u Rijeku (danas u Hrvatskoj) zajedno sa suprugom Terezom Luksic. Tu uspostavlja kontakt sa izdavačem Marijom Nerbinijem i počinje saradnju sa časopisom L’Avventuroso. Impresioniran njegovim sposobnostima, Giove Toppi mu poverava scenarij za „La prigioniera di Calais”, prvi deo serijala Testa Nera.
U ovom periodu potpisuje se kao Sergio Soloviero (kasnije Sergio Soloviev). Takođe realizuje „Lo studente Passa” (tekst Riccardo Chiarelli) i „Il tesoro dei Nibelunghi” (scenario Guglielmo Somalvico). Radi i na „La scimitarra del Gran Drago”, koja će biti završena 1943. godine.
Nakon ovih publikacija, Solovjev nestaje sa scene gotovo osamnaest godina.
Povratak i poslednje godine
Ponovo se pojavljuje 1960. godine sa ilustracijama za nedeljnik Lo scolaro, gde radi dvanaest godina, sve do zatvaranja časopisa 1972. U tom periodu realizuje ilustracije i strip adaptacije kao što su „Luigi Settembrini”, „Michele Strogoff” i „L’ultimo dei Mohicani”, kao i brojne naslovnice u slikarskom stilu.
Godine 1971. učestvuje na prvom izdanju Le Tre Giornate del Fumetto, a naredne godine ga crta Renzo Restani u humorističkom stripu objavljenom u knjizi „Appunti sul Fumetto Italiano” autora Giannija Bona. Po Bonovom scenariju realizuje i sagu o Homerusu za nedeljnik Il Lunedì.
Godine 1973. seli se u Massu, gde umire 1975. Godinu dana ranije, srpski časopis Pegaz posvećuje mu opširnu monografiju.
Saradnja sa Brankom Vidićem
Među najvažnijim zajedničkim delima sa Brankom Vidićem nalaze se „Ivanhoe”, „Crni Ataman” i „Bufalo Bili”. Zajedno stvaraju i biografske serije visokog kvaliteta kao što su „Napoleon”, „Siberian Girl” i „Big Kid”.
Visok nivo Solovljevog rada potvrđen je i međunarodnom distribucijom njegovih dela, posebno u Francuskoj.
